Werken in de wijk: een route vol verrassingen!
“Hoe is dat joh, werken in de wijk? Werk jij dan gewoon vaste straten af?”
Die vraag krijg ik regelmatig. In gedachten zie ik mezelf dan al lopen met een routekaart onder mijn arm, net als de collectant die huis aan huis gaat. Maar geloof me… als mijn werk alleen uit vaste straten bestond, zou ik een hoop mooie verhalen mislopen.
Neem nou die keer dat ik onderweg was naar een nieuwe cliënt. Inmiddels een jaar of tien geleden. Keurig geparkeerd – wat trouwens een onderschat onderdeel van ons werk is, parkeersensoren zouden eigenlijk standaard bij het arbeidsvoorwaardenpakket moeten horen – en mooi op tijd belde ik aan.
De deur ging open. Vervolgens barstten de bewoners in lachen uit.
“Wij zijn toch echt te oud voor kraamzorg,” kreeg ik te horen.
Mijn hersenen maakten overuren. Dit was mijn kans om een beetje reclame te maken. “Te oud voor kraamzorg misschien,” zei ik enthousiast, “maar dan komt thuiszorg juist in beeld!”
Helaas. De thuiszorgdame was helemaal niet besteld. Ik had simpelweg de straatnaam verkeerd gelezen. Ik kon vriendelijk weer vertrekken.
Of die avond waarop mijn route propvol zat en ik tevreden in mijn mobiele kantoor – ja, zo mag die auto inmiddels wel heten – onderweg was naar het volgende dorp. Ineens verscheen er een politiemotor achter me. “Stop politie.”
Met mijn naambordje nog zichtbaar op mijn uniform probeerde ik de agent uit te leggen dat ik eigenlijk alleen nog een zwaailicht op het dak miste. Er stonden immers cliënten op me te wachten.
Hij kon er niet om lachen.
“Rijbewijs graag.”
En laat dat nou net het enige zijn wat niet in mijn overvolle uniformzakken zat.
Gelukkig liep het goed af. Mijn man keek wel even vreemd op toen ik thuis binnenstormde, mijn rijbewijs greep en net zo hard weer naar buiten rende, waar de agent keurig op me stond te wachten.
En dan was er nog die route met onze stagiaire. We verheugden ons op een welverdiende pauze met iets lekkers. Tot vlak voor onze geplande parkeerplek de auto besloot roet in het eten te gooien: klapband!
Mijn man kwam het reservewiel monteren, terwijl wij intussen de route lopend vervolgden. Dat was een prima sportieve uitzondering. Maar laat ik het zo zeggen: de volgende keer parkeer ik liever zonder pech en mét een lekkere pauze!
Werken in de wijk betekent ook improviseren. Omleidingen, parkeerproblemen, onverwachte ontmoetingen, buren die precies tegelijk aanbellen als jij, huisartsen die gelijktijdig arriveren of cliënten die je compleet verrassen.
En ja… dan is er nog de vraag die iedereen uiteindelijk stelt.
“Maar waar ga je eigenlijk naar de wc?”
Ook dat hoort bij de route. Sommige adressen herken je direct. Zodra de voordeur opengaat en de geur van een flinke scheut Glorix je tegemoet komt, weet je: hier zou eventueel een tussenstop kunnen.
Het mooie is misschien wel dat geen enkele werkdag hetzelfde is. Je begint met een planning, maar de route schrijft onderweg vaak zijn eigen verhaal. Juist die onverwachte momenten maken dat werken in de wijk nooit saai wordt.
Dus nee… ik werk niet simpelweg vaste straten af.
Ik verzamel onderweg verhalen. En geloof me, daar raak je nooit op uitgekeken.
Wil jij ook een betekenisvolle baan in de zorg? Kijk op www.werkenbijrstzorg.nl voor onze vacatures.